Awatar Wiki
Advertisement

Napadali na nas raz za razem, zawsze pętając kolejnych magów wody i zabierając ich ze sobą.

Hama do Drużyny Awatara[1].

Najazdy na Południowe Plemię Wody były serią napadów sił zbrojnych Narodu Ognia na Południowe Plemię Wody podczas wojny stuletniej. Ich długoterminowym celem strategicznym było wyeliminowanie wszystkich magów wody na biegunie południowym oraz uszczuplenie jego populacji. Najazdy pozornie zakończyły się zwycięstwem Narodu Ognia wraz ze śmiercią Kyi, uważaną za ostatniego maga wody. Jednak kobieta skłamała na temat swojej tożsamości, aby chronić swoją córkę Katarę, która okazała się kluczowa w zakończeniu Wielkiej Wojny.

Historia[]

Południowe Plemię Wody zostało założone przez separatystów wywodzących się z Północnego Plemienia Wody. W przeciwieństwie do swojego siostrzanego plemienia na północy południe zostało podzielone na liczne pomniejsze plemiona, które pozostawały od siebie połowicznie niezależne[5], przez co ta część świata była znacznie słabsza pod względem gospodarczym i militarnym. Brakowało jej potężnej floty i przez długi czas była technologicznie wyprzedzana przez resztę świata[6]. Mimo to Południowe Plemię Wody rosło w siłę oraz posiadało znaczną liczbę utalentowanych magów wody i osiągnęło okres względnego dobrobytu na dziesięciolecia przed rozpoczęciem wojny stuletniej[7][8]. Plemię posiadało kilka ufortyfikowanych miast chronionych grubymi murami lodu, które służyły jako ośrodki kulturowe dla pomniejszych plemion Południa[1][9].

W 0 o.Z. Władca Ognia Sozin, planując podbój całego świata, rozpoczął wojnę z innymi narodami, która stała się znana jako wojna stuletnia[10][11]. Używając mocy Komety Sozina, wojsko Narodu Ognia zaatakowało Plemiona Wody, w tym samym czasie najeżdżając Królestwo Ziemi i całkowicie niszcząc populację Nomadów Powietrza. Południowe Plemię Wody przetrwało pierwsze ataki[12]. Wraz z flotą Północnego Plemienia Wody, siły morskie Południowego Plemienia rozpoczęły walkę z Marynarką Ognia. Jednak Naród Ognia pokonał flotę Plemion Wody w serii potężnych bitew, pozostawiając biegun południowy otwarty na ataki[13].

Ponieważ biegun południowy, jego ograniczone zasoby i mała populacja były mniej strategicznie ważne dla Narodu Ognia Władca Ognia Azulon, następca Sozina, doszedł do wniosku, że najlepszą strategią będzie wyeliminowanie magów wody, co uniemożliwiłoby im uczestnictwo w wojnie stuletniej, zmniejszająca opór przeciwko Narodowi Ognia w Królestwie Ziemi[14][15][16]. Co więcej, przywódcy Narodu Ognia nie byli pewni, czy Awatar mógł zostać zabity podczas ludobójstwa Nomadów Powietrza; w tym przypadku następny Awatar narodziłby się wśród Plemion Wody. Zatem ataki na Plemię Południa miały także stanowić zabezpieczenie mające na celu wyeliminowanie potencjalnego Awatara Plemienia Wody[17].

Naród Ognia nie miał zamiaru pokonać Południowego Plemienia Wody w jednej wielkiej bitwie, gdyż nie było to konieczne i marnowałoby zasoby, które można by wykorzystać gdzie indziej. Ich cele można było osiągnąć skuteczniej i przy mniejszych ofiarach śmiertelnych poprzez serię krótkich najazdów, które uniemożliwiły skoordynowany kontratak. W tym celu, wykorzystując bliskość plemienia, Naród Ognia wysłał pewną liczbę sił morskich na południe[15][16].

Najazdy[]

Wczesne najazdy[]

Pierwsze najazdy za panowania Azulona rozpoczęły się przed rokiem 40 o.Z. Do ataków doszło po raz pierwszy w zwykły dzień w Południowym Plemieniu Wody, kiedy miejscowa ludność nie spodziewała się żadnych sił Narodu Ognia. Ludzie zajmowali się swoimi codziennymi zajęciami, gdy na brzegach bieguna południowego pojawiłą się flota okrętów wojennych Marynarki Narodu Ognia[1]. Statki te zbombardowały wiele miast i wiosek rozsianych po całym biegunie południowym[9], zmuszając nieprzygotowanych magów wody i nieugiętych wojowników do obrony swojego plemienia[1].

Waterbenders wreck ship

Magowie wody z Południowego Plemienia Wody zneutralizowali podczas najazdów wiele krążowników Narodu Ognia.

W ciągu następnych lat magowie wody i nieugięci członkowie plemienia stoczyli mężną walkę z magami ognia i udało im się zatopić oraz uwięzić kilka ich okrętów wojennych[1], w tym jeden, który później stał się słynnym punktem orientacyjnym znanym po prostu jako „wrak statku[1][9]. Trudne warunki środowiskowe na biegunie południowym spowodowały także straty dla Narodu Ognia, ponieważ liczne okręty wojenne osiadły na mieliźnie lub zostały uwięzione w jego zdradzieckich, lodowatych wodach[18]. Jednakże wróg nadal miał więcej ludzi i uzbrojenia, przez co obrona Południowców była rozbijana, a ich magowie wody, wojownicy i cywile zabijani. Żołnierze Marynarki Ognia stosowali również specjalną taktykę chwytania i więzienia magów wody[1].

Pomimo cierpień i zniszczeń spowodowanych atakami Narodu Ognia, nie wszystkie potyczki podczas najazdów zakończyły się wrogością. W kilku przypadkach ludzie z Południowego Plemienia Wody i członkowie Narodu Ognia osiągnęli nawet porozumienie. Jednak większość Południowców patrzyła na takie interakcje z przerażeniem; na przykład jedna z członkiń plemienia, Gayu, została odrzucona przez swój lud po tym, jak zakochała się i związała z żołnierzem Narodu Ognia[19].

Z biegiem czasu większość miast na biegunie południowym została zniszczona lub opuszczona[9]. Przynajmniej w jednym przypadku mieszkańcy osady, która ucierpiała w wyniku wczesnych najazdów, postanowili całkowicie porzucić swój stary dom. Grupa ta, dowodzona przez zwiadowczynie imieniem Mamnguqsualuq, przeniosła się do podziemnego systemu lodowych jaskiń, gdzie zbudowała nową, tajną osadę. Niewielu mieszkańców bieguna południowego wiedziało o przetrwaniu ludu Mamnguqsualuq, zamiast tego przypisując „ruchome zjawiska” w jaskiniach mrocznym duchom. Od czasu do czasu osada przyjmowała jednak innych uchodźców z południa po sprawdzeniu, czy są godni zaufania[20].

Północne Plemię Wody zostało poinformowane o zagładzie południowych braci, ale zdecydowało się nie interweniować, ponieważ zostało również osłabione militarnie i zamiast tego zbudowało własną obronę[14]. Oba plemiona całkowicie straciły ze sobą kontakt około roku 50 o.Z.[21].

Późne najazdy[]

Fire Nation surrounds young Hama

Ostatnia obrończyni magii wody w Wilczej Zatoce, Hama, poddała się dopiero w obliczu przeważających sił wroga.

Ostatecznie Naród Ognia utworzył specjalną grupę zadaniową, Najeźdźców z Południa, której jedynym celem było wytropienie i zabicie pozostałych magów wody z Południowego Plemienia Wody[15][22]. Ostatecznie wszyscy znani magowie wody zostali schwytani lub zabici przez Marynarkę Ognia i Najeźdźców z Południa, a plemię stało się cieniem dawnego siebie[21][22]. W Wilczej Zatoce, osadzie, która była w praktyce stolicą Plemienia Południa, ostatnią obrończynią magii wody była Hama, która poddała się po tym, jak została sama w walce z większą siłą magów ognia[1]. Kilku magom wody udało się przeżyć, ukrywając swoje zdolności[23]. Inni, wraz z oddziałami nieugiętych wojowników, udali się do Królestwa Ziemi w nadziei, że w większym stopniu wpłyną na losy wojny[22].

Ponieważ prawie wszyscy magowie wody i większość dorosłych wojowników zginęła, została uwięziona lub wypłynęła do Królestwa Ziemi, pozostali mieszkańcy południa zostali pozostawieni sami sobie. Bez wystarczających zasobów do obrony ledwo utrzymywali wpływy na własnych wodach, które patrolowała Marynarka Ognia i Najeźdźcy z Południa[1][21][22][20].

Wszyscy schwytani magowie wody zostali następnie skazani na dożywocie w więzieniach o zaostrzonym rygorze, gdzie nie mieli dostępu do wody, z wyjątkiem picia. Na odległej Wyspie Ognia zbudowano specjalne więzienie dla magów wody[14][20]. Jedynym znanym więźniem, któremu udało się uciec, była Hama, która zrobiła to, używając nowej techniki zwanej magią krwi; później skupiła się na zemście na narodzie, który zniszczył jej plemię, poprzez ciągłe używanie tej przerażającej techniki w pełnie księżyca. Ukrywając się w wiosce Narodu Ognia, przez wiele lat terroryzowała miejscową ludność[1]. Choć wśród obywateli Narodu Ognia rozeszły się pogłoski o ucieczce Hamy i jej przerażających zdolnościach, rząd Władcy Ognia oficjalnie zaprzeczył, jakoby jacykolwiek magowie wody wydostali się z więzienia i uznał magię krwi lub podobne techniki za niemożliwe[20].

Ostatni magowie z południa[]

Pod koniec wojny stuletniej prawie wszyscy magowie wody z południa zginęli lub zostali schwytani[1][15][9]. Kilku, jak Teek[24] i Kahola, przeżyło najazdy, żyjąc na wygnaniu[19]. Inni zaczęli się ukrywać. Na przykład, kiedy dwóch magów wody, Siku i Sura, urodziło się w jednej małej grupie plemiennej, ich rodzina obawiała się, że ich zdolności uczyniłyby ich celem dla Narodu Ognia. W rezultacie Siku i Surze zakazano jawnego używania magii wody, a ich małe plemię osiedliło się głęboko we wnętrzu bieguna południowego, aby uniknąć wykrycia[25].

Wierzono, że na południu pozostał tylko jeden mag wody: Katara, urodzona jako córka wodza Wilczej Zatoki, Hakody i jego żony Kyi w 85 o.Z. Jako ostatni lokalnie znany mag wody, Katara była źródłem nadziei dla swojego upadłego plemienia, pomimo jej braku doświadczenia w sztuce. Hakoda próbował znaleźć dla niej mistrza, ale jego wysiłki zakończyły się niepowodzeniem[9]. Dowódca Najeźdźców z Południa, Yon Rha, został w końcu poinformowany przez niezidentyfikowanego informatora, że ostatni mag wody nadal mieszka w Wilczej Zatoce. Aby mieć pewność, że nie będzie mógł przeszkodzić w wysiłkach wojennych, mężczyzna rozpoczął najazd, którego jedynym celem było zabicie maga[15].

Ostatni najazd[]

Najazd miał miejsce w 94 o.Z. i był wymierzony w Wilczą Zatokę; ludzie widzieli śnieg zmieszany z sadzą spadający z nieba, co było dobrze znaną oznaką ataku Narodu Ognia. Statki Najeźdźców z Południa wylądowały na wybrzeżu, a mieszkańcy Wilczej Zatoki przygotowali się do bitwy. Podczas gdy Sokka dołączył do walki u boku swojego ojca, Katara pobiegła po matkę. Po przybyciu na miejsce Najeźdźcy z Południa zaatakowali nieugiętych wojowników południa, którymi dowodził Hakoda. Pomimo swojej niekorzystnej sytuacji, wojownicy zdołali pokonać wielu Najeźdźców przy niewielkim wysiłku, ale była to jedynie dywersja, dzięki której Yon Rha mógł przedostać się do wnętrza wioski w celu upolowania maga wody.

Katara wpadła do igloo swojej rodziny i odkryła, że ​​jej matka, Kya, była przetrzymywana jako zakładniczka przez Yon Rha. Mężczyzna przesłuchiwał ją w sprawie tożsamości maga wody. Kya nalegała, aby Yon Rha wypuścił jej córkę. Dziewczynka była niechętna, obawiając się o bezpieczeństwo swojej matki, ale uciekła, gdy Kya zapewniła ją, że wszystko będzie dobrze.

Kya, Yon Rha and young Katara

Katara widziała, jak Yon Rha przesłuchiwał jej matkę.

Kiedy Katara odeszła, Yon Rha ponownie zażądał informacji, kto jest magiem wody. Kya odpowiedziała, że ​​nie ma już żadnego maga wody, ponieważ wszyscy zostali schwytani podczas wcześniejszych najazdów. Mag ognia powiedział jej, że jest w pełni świadomy, że pozostał jeszcze jeden mag wody i że nie odejdą, dopóki go nie znajdą. Jednak nie wiedział, że to Katara była magiem wody, więc Kya skłamała, że to ona sama jest ostatnim magiem wody, aby chronić swoją córkę. Zgodziła się zostać wzięta do niewoli, ale tym razem Yon Rha nie brał żadnych jeńców, więc zabił ją magią ognia i uciekł z powrotem do swojej jednostki. Katara pobiegła do ojca po pomoc, a ale kiedy dotarli do domu, Kya już nie żyła, a mag ognia zniknął. Najeźdźcy z Południa wycofali się z Wilczej Zatoki, pewni, że odnieśli zwycięstwo[15]. Po otrzymaniu informacji o śmierci Kyi Azulon oficjalnie zakończył najazdy, przekonany, że Południowe Plemię Wody nie stanowi już zagrożenia[14]. Jednakże oddziały Marynarki Ognia nadal sporadycznie nękały Południowców i badały ponowne pojawienie się potencjalnie niebezpiecznych grup południa[18].

Następstwa i znaczenie[]

Natychmiastowe skutki[]

Southern Water Tribe village

W obliczu bliskiego wyniszczenia Południowe Plemię Wody zostało zredukowane do zbioru małych wiosek.

Najazdy, szczególnie te wcześniejsze, były bardzo udane, pozbawiając Południowe Plemię Wody większości magów wody. Jednakże ostateczny atak, przeprowadzony w celu zabicia ostatniego ocalałego maga wody, nieumyślnie stał się strategiczną porażką, ponieważ Katara przeżyła atak i wyrosła na jednego z najpotężniejszych magów wody na świecie. Odegrała kluczową rolę w upadku Narodu Ognia[15], odkrywając dawno zaginionego Awatara, Aanga, sześć lat po ostatnim ataku[2] i uniemożliwiając Azuli przejęcie tronu Narodu Ognia pokonując ją w walce[26].

Śmierć Kyi miała poważny wpływ na jej rodzinę: Hakoda i ostatni pozostali przy życiu dorośli wojownicy opuścili swoje plemię i udali się do Królestwa Ziemi, starając się przyczynić do zakończenia wojny. To pozostawiło Sokkę na czele Wilczej Zatoki[27], podczas gdy Katara poradziła sobie z funkcją matki, którą utraciła wioska[28].

Najazdy faktycznie stanowiły ludobójstwo[17]. Oprócz wyeliminowania wielu południowych magów wody, duża część ich kultury została również zniszczona. Południe straciło duchową równowagę, powodując zniknięcie duchowych świateł i powstanie Wiecznego Sztormu[29]. Kilku południowców, takich jak Kerlungner i Thod, poświęciło się zachowaniu tego, co pozostało z ich kultury, zbierając historie i tradycje podczas podróży po biegunie południowym[18][30].

Długotrwałe skutki[]

Po zakończeniu Wielkiej Wojny Południowe Plemię Wody rozpoczęło odbudowę przy wsparciu swoich braci z północy, czego kulminacją był Projekt Odbudowy Południa. Ponadto wiele mniejszych plemion, które się ukrywały, przywróciło kontakt z innymi grupami na biegunie południowym[25]. Naród Ognia uwolnił także ze swoich więzień nielicznych ocalałych magów z południa; wielu z nich przeżyło głęboką traumę i miało trudności z przystosowaniem się do zmienionego świata[20]. Co więcej, duchowy upadek południa trwał przez dziesięciolecia po zakończeniu wojny stuletniej, mimo że jego mieszkańcy ponownie osiągnęli dobrobyt[29].

Nowy rząd Narodu Ognia zaczął płacić odszkodowania Południowemu Plemieniu Wody, a Władca Ognia Zuko szybko zgodził się, że Naród Ognia wniesie wkład w Projekt Odbudowy Południa[31]. Wysiłki te trwały przez dziesięciolecia, aż do panowania jego córki i spadkobierczyni, Władcy Ognia Izumi. Uczeni Narodu Ognia współpracowali z uczonymi z Południowego Plemienia Wody, aby zbudować podróżującą wystawę przedstawiającą historię plemienną, aby uczcić ją na całym świecie[32].

Ostatecznie najazdy przyczyniły się do oddalenia Północnego i Południowego Plemienia Wody, ponieważ wielu Południowców w dalszym ciągu oskarżało północ o porzucenie ich w czasie największej potrzeby. Ataki głęboko wpłynęły i zmieniły kulturę południa; przekształceni przez bliskie wyniszczenie i późniejszy renesans kulturowy, a także nowy rozwój przemysłu, Południowcy rozwinęli silne poczucie odrębnej przynależności narodowej[33]. Przyczyniło się to do wojny domowej Plemienia Wody i pełnej niepodległości południa w 171 o.Z.[34].

Wystąpienia[]

Awatar: Legenda Aanga[]

Księga III: Ogień (火)[]

Ciekawostki[]

  • Hama twierdziła, że najazdy rozpoczęły się w 40 o.Z. i że magowie wody z Południa uwięzili na mieliźnie krążownik Narodu Ognia podczas jednego z pierwszych najazdów[1], statek, który według Katary nękał jej plemię, gdy Kanna była małą dziewczynką[2]. Jednak Kanna urodziła się w Północnym Plemieniu Wody i przybyła na biegun południowy dopiero jako nastolatka[3].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 Awatar: Legenda Aanga”, Księga III: Ogień, rozdział 8. „Mroczna strona księżyca” (48/61).
  2. 2,0 2,1 2,2 Awatar: Legenda Aanga”, Księga I: Woda, rozdział 1. „Chłopiec w górze lodowej” (1/61).
  3. 3,0 3,1 Awatar: Legenda Aanga”, Księga I: Woda, rozdział 18. „Mistrz magii wody” (18/61).
  4. Hama twierdziła, że ataki rozpoczęły się w 40 o.Z. i że magowie wody z Południa uwięzili w lodzie krążownik Narodu Ognia[1], statek, który według Katary nękał Południowe Plemię, gdy Kanna była małą dziewczynką[2]. Jednak Kanna urodziła się w Północnym Plemieniu Wody i przybyła na biegun południowy dopiero jako nastolatka[3].
  5. The Lost Scrolls: Water”, s. 27.
  6. Powieść „The Rise of Kyoshi”, rozdział 17. „Obligations”.
  7. Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 44.
  8. Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 52.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 The Lost Lore of Avatar Aang (angielski), zarchiwizowana zawartość biblioteki online na temat serialu.
  10. Avatar: The Last Airbender: Legacy of the Fire Nation”, s. 9.
  11. Avatar: The Last Airbender: Legacy”, s. 11.
  12. The Lost Scrolls: Water”, sekcja „Introduction”.
  13. Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — Quickstart, 2021, s. 5.
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 58.
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 15,5 15,6 Awatar: Legenda Aanga”, Księga III: Ogień, rozdział 16. „Najeźdźcy z Południa” (56/61).
  16. 16,0 16,1 Komentarze twórców dla odcinka „Mistrz magii wody”.
  17. 17,0 17,1 Podcast Avatar: Braving the Elements.
  18. 18,0 18,1 18,2 Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 265.
  19. 19,0 19,1 Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — Starter Set, 2023, Kahola the Successor playbook.
  20. 20,0 20,1 20,2 20,3 20,4 Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 61.
  21. 21,0 21,1 21,2 Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 56.
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 60.
  23. Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 57.
  24. Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — Quickstart, 2021, s. 38.
  25. 25,0 25,1 Komiks „North and South Part Two”.
  26. Awatar: Legenda Aanga”, Księga III: Ogień, rozdział 21. „Kometa Sozina, część 4: Awatar Aang” (61/61).
  27. Awatar: Legenda Aanga”, Księga I: Woda, rozdział 15. „Bato z Plemienia Wody” (15/61).
  28. Awatar: Legenda Aanga”, Księga III: Ogień, rozdział 7. „Uciekinierka” (47/61).
  29. 29,0 29,1 Legenda Korry”, Księga II: Duchy, rozdział 2. „Południowe światła” (14/52).
  30. Komiks „North and South Part One”.
  31. Komiks „North and South Part Three”.
  32. Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 89.
  33. Magpie Games, gra fabularna „Avatar Legends: The Roleplaying Game” — podręcznik podstawowy, 2022, s. 72.
  34. Legenda Korry”, Księga II: Duchy, rozdział 14. „Światło w mroku” (26/52).
Advertisement